Janina Stasiak

Historyk sztuki, publicystka.

Urodziła się 7 kwietnia 1933 r. we wsi Głuchów (woj. świętokrzyskie). W 1958 r. uzyskała dyplom z historii sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Pracowała kolejno w Bibliotece Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie, Liceum Technik Plastycznych w Nałęczowie, Legnickim Domu Kultury, Studium Nauczycielskim, Zakładach Mechanicznych „Legmet” i Przedsiębiorstwie Budowy Kopalń Rudy w Lubinie. W 1975 r. powróciła do szkolnictwa (Liceum Medyczne w Legnicy). Od 1978 r. aż do emerytury (1992) pracowała w Oddziale Wojewódzkim Stowarzyszenia PAX, gdzie kierowała Wydziałem Kultury.

Publikowała recenzje wystaw w lubelskiej „Kamenie”. Po przyjeździe do Legnicy (1964) pisała do „Wiadomości Legnickich”, „Konkretów”, „Solidarności Zagłębia Miedziowego” (1980–1981), „Gazety Legnickiej”, „Legnickiego Informatora Kulturalnego”, katalogów wystaw Grupy „Zamek” oraz innych ekspozycji zbiorowych i indywidualnych, głównie dla Galerii Sztuki w Legnicy. W czasie pracy w PAX-ie w lokalu stowarzyszenia utworzyła minigalerię sztuki, w której prezentowała twórczość artystów z Legnicy i regionu. Współpracuje z Towarzystwem Przyjaciół Dzieci, redaguje doroczny Biuletyn Informacyjny Oddziału Okręgowego i Miejskiego TPD „Nade Wszystko Dziecko”. Ważniejsze nagrody: Nagroda II Stopnia Ministra Oświaty i Wychowania (1976), Medal Komisji Edukacji Narodowej, tytuł Honorowego Członka TPD (2016) oraz odznaki: „Zasłużony dla Legnicy” (2006) oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.

Do Legnicy przyjechała jako osoba młoda. „Miasto mi się podobało, ale było obce. Na początku szokiem była obecność w mieście Rosjan. Znalazłam się tu w momencie wyburzania starej, historycznej zabudowy centrum i budowania w ich miejsce nowoczesnych bloków, co oglądałam z poczuciem bezsilności. Wrastałam w Legnicę powoli, w pełni zintegrowałam się z miastem ok. połowy lat 70. Do dziś za swój obowiązek uważam dokumentowanie dokonań artystycznych i kulturowych tutejszego środowiska artystycznego po II wojnie światowej, a także działalności TPD”.